Klassiek saai? Kom nou!

Een jonge vrouw. Hoe jong? Pakweg, 24 of 25 jaar. Ze is niet alleen! Met haar vriend en haar schoonouders. Hoe ze heet? Lieke, meen ik te horen toen ze werd aangesproken door de man die haar vriend is. Ik zit naast haar en vraag haar wat ze zich voorstelt van deze avond. De King’s Singers. Welke jong mens komt nou op een dergelijke club mannen af? “Ik laat het wel over me heen komen”, zegt ze, “ik heb geen idee wat me te wachten staat!” Haar vriend, die meeluistert, knijpt in haar handen en glimlacht. Zes mannen komen op, buigen gelijktijdig, zoeken hun plek op voor de identieke en beledlampte lessenaars en één van hen zegt in onvervalst Nederlands-met-dat-typische-Engels-kostschool-accent: “Goedenavond, dames en heren! Goed om weer in Eindhoven te zijn” Lieke lacht haar tanden bloot!

Liederen van Byrd. De Lassus, Lobo en de Vivanco passeren onze oren. Het is volstrekt overbodig om hier nog eens te herhalen wat al veertig jaar geschreven wordt na alweer een concert. Deze mannen zijn de absolute top op het gebied van samenzang, van dictie, van zuiverheid, van-noem-maar-op! Nu alweer ben ik er bij als ze volgend jaar wéér naar Eindhoven komen. Op hun site kun je trouwens een lied aanvragen en misschien nemen de heren dat op in hun afterpauzeprogramma. Mijn mailtje met het verzoek om Rossini’s Barbierouverture te brengen, ligt al in Londen. Alleen daarvoor al kom ik in 2012 naar Muziekgebouw Eindhoven.

Het concert is afgelopen. Her en der joelende jongeren en bijkans overenthousiast klappende senioren. Met name de laatste liederen doen het goed, erg goed zelfs! Het is ook écht knap om zes mannen bezig te zien die van een ordinair volksliedje iets bovenaards mooi maken. Daar zijn de King’s Singers al veertig jaar onwaarschijnlijk goed in. Lieke is helemaal los en zegt in alle eerlijkheid en transparantie die maar mogelijk is:”Wat een muziek, nooit gedacht dat ik zó onder de indruk zou zijn van deze heren. En wat ik nou het allermooist vond? Dat zijn die liedjes (..) van vóór de pauze. Wat knap, wat knap!”

De laatste vraag die ik haar wilde stellen of klassiek dús saai is, wordt zonder woorden weggewuifd. De wangzoen van haar vriend is evenmin saai....

Maruice van 't Bossche