Brase & Cooper: het kan niet altíjd feest zijn

Maandagavond 21 november: Meneer Frits staat er weer klaar voor. Een avondje Romi Mayes e.a.
Bij binnenkomst valt meteen op dat de zaal niet zodanig vol zit als ik gewend ben. Waarschijnlijke reden: Romi Mayes is ziek en, zoals Ad van Meurs aankondigt, ook al terug naar huis.
Eric Brase en Peter Cooper, oorspronkelijk ingeboekt als support act, nemen de honneurs voor de hele avond waar. Nou laat maar komen!
Helaas, na drie nummers heb ik het al zo’n beetje gehad.
Was het zo slecht? Ach nee, het kan slechter, ze deden hun werk. Maar als trouwe bezoeker van de maandagavondconcerten bij Ad van Meurs ben je verwend, verwacht je meer. Zoals passie, gedrevenheid en muzikaal talent.
Hun gitaarspel was het sterkste punt. Hun stemmen duidelijk minder, althans naar mijn normen. Een stem moet mij meteen in de greep hebben, pakken, verrassen, ontroeren. Aan al deze aspecten kwamen ze niet toe. Vlak, ééndimensionaal, qua intonatie nogal geforceerd en als duo regelmatig aan de valserige kant.
Voor een support act had het gekund. Want ach, hoe gaat dat: je bent in afwachting van het eigenlijke werk, je bent wat milder, wat minder kritisch. Maar dan nog zou het naar mijn oordeel niet te lang moeten duren.
Hun cross-talks tussen de nummers door waren van een nogal voorspelbare, duidelijk ingestudeerde en quasi-lollige soort.
Nee, het niveau van hun cd’s (bepaald niet slecht) haalden ze in het echt bepaald niet. Na 3 kwartier was het pauze en mijn vooraf geplande vertrek kwam mij niet slecht uit.
Het kan niet altíjd feest zijn!