Brabantse Nachten zijn lang

Het Storioni Festival loopt ten eind, dus krijgt de traditionele Storioni Nacht op zaterdag zijn beslag. Een nacht om naar uit te zien. Zeker dit jaar, waar de kwaliteit van het Festival van een aangenaam hoog niveau is.
Twee pauzes zijn voorzien, dus dat wordt een latertje. Komen mensen met het openbaar vervoer überhaupt nog wel thuis? Een vraag die maar even op antwoord moet wachten. Eerst genieten van wat op het menu staat.
Wat is een festival toch een plezierig fenomeen. Tal van werken, waarvan je de naam nog niet eens kent, worden tot uitvoering gebracht in bezettingen, die per stuk en per avond wisselen. Hoe vaak hoor je werk voor strijkkwartet van Byrd en Gibbons, zoals afgelopen dinsdag het geval was? Gespeeld door het Brentano Quartet, een voor mij volslagen nieuw gezelschap, waarvan ik meteen erg onder de indruk was. En Sol Gabetta, de stercelliste, diverse malen op één avond, zowel als soliste alsook in allerlei wisselende  formaties.
De binnenkomer op zaterdagavond, een serenade van Albert Roussel, mocht mij op het schitterende middendeel na, dan wel niet echt bekoren. Maar waar hoor je het überhaupt? En ook het ééndelige pianokwartet van Gustav Mahler is geen dagelijkse kost. Jammer toch, want het is zeer de moeite waard, zeker in de serene uitvoering die het kreeg.
En dan de fenomenale Vier letzte Lieder van Richard Strauss, vooral bekend in de uitvoering voor sopraan met groot orkest. Hier werd de bepaald niet kinderachtige sopraan begeleid door het Storioni trio, aangevuld met 2 blazers en een altvioliste. In het eerste lied werden de zo karakteristieke lange lijnen van de liederen iets teveel onderbroken door violistische versieringen, maar daarna kreeg de uitvoering met alle dramatiek van verlangen en berusting een uitvoering, die mij nog lang zal heugen. En daarbij zal altijd de formidabele, warme toon van de Finse altvioliste Lilli Maijala een baken van ontroering zijn. Wat een fantastische artieste, die in haar felrode jurkje en jonge fysieke uitstraling de indruk wekte zomaar ook nog eens in een passende dans te kunnen uitbarsten.
Diezelfde Maijala bracht na de (eerste) pauze, samen met de klarinettist Van Spaendonck en pianiste Kathryn Stott, een schitterende uitvoering van enkele delen van  Bruch’s Acht Stücke. Zoals die tedere, soms fluisterende klanken van de beide blaasinstrumenten mengden met de liefdevolle pianobegeleiding! Voor mij een hoogtepunt van de avond.
En de Storioni’s zelf dan?
Naast deelname in allerlei formaties kwamen ze natuurlijk ook als trio aan bod. Beethovens Kakadu-variaties, een prima compositie (want van Beethoven!) maar waarschijnlijk niet gerekend tot diens topwerken. En wat doen de Storioni’s? Die máken er gewoon een topwerk van! Hun spel is inmiddels van zo’n internationaal niveau, dat bijna alles wat zij ter hand nemen hun klasse meekrijgt.
Was er helemaal niets te mopperen dan? Nee, ik geloof het niet.
Of het moet dan wat mij betreft de uitvoering van de Wieniawski-caprices voor twee violen zijn geweest. Het zijn circusnummers die aan de technische kwaliteit, maar vooral ook aan de tot op de milliseconde benodigde synchroniteit van beide violisten  zulke eisen stellen, dat perfecte invulling daarvan nauwelijks geëist kan worden. En natuurlijk, het waren twee zeer jonge violisten. Vertederend, schattig, noem maar op. Maar op zo’n topavond toch een beetje een Fremdkörper. Dat deze mening overigens door het merendeel van de toehoorders niet werd ondersteund bleek uit het ovationele applaus, wat beiden ten deel viel
Dat een van de twee, Sergey Ostrovsky, spelen kan, dat bewees hij ten volle als sterspeler in Poème van Ernest Chausson.
En toen werd het tijd voor de tweede pauze en voor mij (en andere gebruikers van het OV) tijd om naar huis te gaan. Dan maar geen Oktet van Schubert, hoezeer ik mij daarop ook verheugd had.
Misschien toch reden om voor het volgend festival (dat er móet komen!) de programmering zodanig samen te stellen dat de Nacht iets eerder begint of het aantal onderdelen wat te matigen. Wat mij betreft was het verzadigingspunt na 3 uur ook wel zo ongeveer bereikt.

Bent u het met mijn bevindingen niet eens, of juist wel, of heeft u voor uw gevoel toch echt iets anders gehoord? Laat het weten via blog@muziekgebouweindhoven.nl