Klassieke muziek saai? Kom nou!! Weib und Gesang!

De geschiedenis herhaalt zich. Dacht ik althans toen het affiche de zoveelste poging aankondigde om klassiek en pop met elkaar te versmelten. Pavarotti and Friends, het Nieuwjaarsconcert van het Nederlands Blazersensemble en nu andermaal een Bovenmoerdijkse reprise. Het Amsterdam Sinfonietta met ‘Breder dan klassiek’. Veelbelovend, dat wel, maar vernieuwend?

Allemaal goedbedoeld, maar het uiteindelijke resultaat zou per saldo, veronderstel ik vooraf, toch te wensen overlaten. Met als conclusie: leuk geprobeerd, was best wel aardig, heel misschien de moeite van het herhalen waard. De Mokummers doen het dit keer tezamen met ene Ellen ten Damme. Wel van gehoord, maar voor mij een artistieke tabula rasa. Met de overtuiging dat deze muzikale oecumene het niet zou halen, toog ik naar het MGE. Verandering van spijs doet eten, troostte ik mezelf bij voorbaat. Wat me evenwel opvalt, is het aanwezige publiek: op een natuurlijk luidruchtige klas na, die een CVK-beurt doet, zijn het vooral veertigers. Best wel verademend ten opzichte van de reguliere, grijze populatie tijdens klassieke meetings van met name Het Brabants Orkest. Dat wel……

Ellen ten Damme. Wat een prachtmens, moet ik toegeven. Qua présence, maar ook als theaterdier. Naturel, recht voor zijn raap, geestig, introvert –soms -, maar vooral expressief en hoe!? Ze zingt, declamerend en wel best confronterende teksten van ‘Er zit niet anders op dan jij’. Nou, nou, leuke manier van hedendaags relationeren zeg. De ultieme waardering moet dan nog komen: ‘Ik hoop dat het slecht met je gaat’. Waar, um Gottes Wille’, ben ik in terecht gekomen? Maar dan die manier waarop. Niks geen geslijm, niks geen onwaarachtigheid, recht voor zijn raap. En dan de manier waarop ze het Amsterdamse clubje muzikanten meeneemt. O lala! Dat blijkt uit de manier waarop de dertigers zaal en podium betreden: van diverse kanten wordt het publiek verrast. Niks geen oubollige billentikkers, nee, gewoon lekker zittende muzikantenkleding met –écht waar- zonnehoedjes zoals je die ziet tijdens vakanties op mediterrane locaties.

Het musiceren met Ellen verloopt gelijkerwijze: spontaan, dienstig, maar ook met volop zichtbaar plezier. Stampvoetend, rondjesdraaiend en meezingend. Wauw, verademend…. Het hoogtepunt? Tja, nu schaam ik me een weinig. Zijn het dan toch mijn klassieke roots? Who knows, maar dat somtijds door mij vermaledijde, want overal bijgesleepte adagietto uit Mahler Vijf, wint het desalniettemin. Wat een muziek, wat een intensiteit, wat een onwaarschijnlijk samenspel ten dienste van. Het applaus is dan ook navenant. De apotheose van Diva La Ellen kwam op het end, een min of meer nieuw lied op tekst van Remco Campert: ‘Het regende zon’. Binnenkort komt het uit op een gloednieuw album, zie Ellen me na afloop. Een aanrader!

De nazit was  bijzonder. Een Eindhovens bedrijf liet wijnen proeven in één van de ruimtes. Mooi initiatief, maar anderzijds ‘er wat los bij hangend’. Aardige, sympathiek geprijsde wijnen uit diverse regio’s. van slobberwit via rosé naar diepbruin rood. Toch vind ik het een gemiste kans. Hier kan het MGE véél meer mee scoren, méér dan op die 18de januari. Zowel qua inhoud als presentatie. Een bondige presentatie van die wijnen, een ludiek quizelement misschien met een paar bouteilles gratuit. Want, laten we eerlijk zijn, wat is nou mooier dan in een feestelijk aangeklede omgeving te reflecteren, ideeën uitwisselen en goede voornemens maken voor de rest van het muzikale jaar. Om even te vergeten dat het nog maar de vraag is of dit allemaal blijft bestaan, omdat de Haagse cultuurbarbaar Zijlstra zoveel misdadig geografisch verspreide druk legt. Om met Johan Strausz te spreken: de wijn was er, een moordwijf van een artieste ook al, alleen het gezang ontbrak…..

Maurice van’t Bossche