Spaanse sferen

Ik waande me in Spaanse sferen toen flamencogitarist Vicente Amigo vorige week donderdag het eerste nummer van de avond inzette. Nooit eerder heb ik iemand zo goed gitaar horen spelen, dat was meteen duidelijk.
Vincente Amigo speelde solo. Na enkele nummers begon ik een beetje de begeleiding te missen, de muziek leek voor mij niet helemaal af. Maar daar kwam in het tweede deel van het concert verandering in. Dat werd ingeleid door drie andere muzikanten die meeklappend het podium op kwamen lopen. Toen er uiteindelijk ook andere instrumenten invielen bij het gitaargeluid zorgde dit wat mij betreft voor een positieve wending. De nummers kregen door de drumboxen en de bekkens meer diepte en het klonk mooi als een geheel.
Wat me opviel was de ontspannen sfeer op het podium. De muzikanten zaten in een halve cirkel naar het publiek toe - ik had het gevoel dat het enige wat er nog aan ontbrak een kampvuur was.
Na elk nummer werd er even onderling in het Spaans overlegd. Misschien wilden ze steeds even het volgende nummer afstemmen? Niet alleen tegen elkaar werd trouwens Spaans gepraat. Ook de verhaaltjes en anekdotes die tussen de nummers door aan het publiek werden verteld waren in het Spaans, en ik verbaasde me dan ook dat een groot deel van de zaal daadwerkelijk lachte om iets wat Vicente Amigo vertelde.
Nadat de laatste twee muzikanten het podium opliepen, startte het derde deel van het concert. Nu ook een man die geen instrument in zijn handen had: een zanger. Mijn buurvrouw was zeer gecharmeerd van deze meneer en zijn zangstem. Ikzelf was hierover wat minder enthousiast. Maar blijkbaar was ik sterk in de minderheid. Op de momenten dat er gespeeld werd heerste er een doodse stilte in de zaal en ook de staande ovatie aan het einde van het concert maakte duidelijk dat de meeste mensen erg enthousiast waren over de avond.