Murray Perahia en Mozart: eten van twee wallen.

Verzamelen zit in mijn aard. Van alles al sleurde ik mee naar huis.Een hamster noemen ze me. Zou wel iets origineler mogen, toch? Maar goed. Zo had ik, na het zien van de film Amadeus, het idee dat ik alle werken van Mozart moest hebben. Zonder dát zou het leven amper nog zin hebben. Er was nog geen sprake van internet met al zijn zoek- en vergaarmogelijkheden. Elk week kocht ik dus (van het door stoppen met roken bespaarde geld) een of meerdere cd’s of nam ik Mozart op, via tape- en cassetterecorder en later de pc. Juist toen ik het laatste nog ontbrekende werk aan mijn collectie kon toevoegen, kwamen er winkelketens met verzamelde werken van bijna elke componist, dus ook Mozart, voor een prikkie en van degelijke kwaliteit. Het vervelende uitverkoopgevoel bekroop mij, totdat ik me realiseerde dat geen van die ketens op kon tegen de door mij aangeschafte pianoconcerten met Murray Perahia en het English  Chamber Orchestra. Wat een grandeur, wat een transparantie en lichtvoetigheid  in uitvoering.
En nu dan Perahia live in het Muziekgebouw met, ja hoor, een Mozart-concert. U snapt, dat kon ik mij niet laten ontgaan. Gisteravond dus, samen met dat ook al vermaarde orkest van St. Martin in the Fields, hier in kleinere bezetting en zonder de onlangs gestopte dirigent Neville Marriner. Merkwaardig concert eigenlijk. Handel zonder dirigent, Mozart met halve dirigent (Perahia spelend en dirigerend) en Haydn met een hele dirigent.
Het moet mij van het hart: de Mozart vond ik wat minder dan de eerdergenoemde cd-opnamen. Daarop een Perahia als pianist met de van hem bekende goddelijke touch die geen hinder ondervond van zijn dubbelrol. Gisteravond leek dat dirigeren hem wél te hinderen. Eten van 2 walletjes is natuurlijk ook geen sinecure. Zijn pianospel was overigens natuurlijk volstrekt aan de maat, categorie topklasse (want minder kán hij gewoon niet). Maar de buitencategorie bereikte hij (vanwege zijn directierol?) niet.
Mocht Perahia echter ooit door fysieke problemen gedwongen worden om de piano aan de kant te zetten, dan heeft hij de muziekwereld nog alle moois te bieden. Want dat hij dirigeren kan bewees hij met verve in Haydn’s symfonie ‘De Klok’. Het orkest bloeide helemaal op en zorgde voor een frisse, vitale en vaak overrompelende uitvoering. Daarmee deed het orkest de Handel-ouverture vergeten, die – zeker ook door de aard van het werk met zijn vele tempo- en stemmingswisselingen – een kortademige en weinig gepassioneerde uitvoering kreeg.
Het zeer enthousiaste publiek (meteen in het begin van het seizoen al een volle zaal!) kreeg als dank voor de enthousiaste bijval nog een deel van een andere Haydn symfonie als toegift. Waarna iedereen met een goed en voldaan gevoel huiswaarts kon.
Bent u het eens met deze beleving of (volstrekt) niet? Laat het weten via blog@muziekgebouweindhoven.nl

Willem