Een zoetgevooisde ‘croonende’ minstreel: Gregory Page

De Eindhovense troubadour en musicus Ad van Meurs heeft al geruime tijd in samenwerking met Muziekgebouw Eindhoven de maandagavonden bij Meneer Frits besproken. Op die avonden verandert het Grand Café in een intieme club, waar tal van uitstekende artiesten acte de présence geven. Een grote schare liefhebbers weet de weg naar Meneer Frits inmiddels te vinden. En het moet (nog) maar eens gezegd: die Ad van Meurs heeft een fijne neus voor kwaliteit. Via zijn grote netwerk weet hij steeds weer nieuwe namen naar het Eindhovense etablissement te lokken.

Uitgangspunt is de singer-songwritermuziek, met zo nu en dan een uitwijk naar belendende muziekstijlen, wat de programmering juist zo genietbaar maakt en van een niveau waar anderen met begerige blik naar kijken. Zo bracht hij enkele jaren geleden de (toen nog voor veel mensen onbekende) Italiaanse singer-songwriter GianMaria Testa op de planken, nog voordat men doorhad dat het hier ging om een volop gerijpt talent. Inmiddels is Testa op tal van podia een gewilde gast. En de geschiedenis lijkt zich te gaan herhalen.

Op 3 oktober staat op het programma Gregory Page, een naam waarvan in mijn omgeving nog niemand ooit had gehoord, inclusief mijzelf. Wel al een uitverkocht Amsterdams Paradiso! Wat een verrassing! Vanuit Engeland geëmigreerd naar Amerika moet hij zich daar als een vis in het water  voelen. Dit getuige zijn vlekkeloze beheersing van typisch Amerikaanse muziekstijlen. Jazz, blues, country, ballroom: hij draait er zijn hand niet voor om. En dat met een stem zo apart, zo innemend! En een timing waar Sinatra en Nat King Cole hun vingers bij af zouden likken.
Ook de muzikale begeleiding is van grote klasse. Op zijn cd’s spelen allerlei instrumenten een rol: (steel)gitaar, piano, harp, accordeon, strijkinstrumenten, slagwerk etc. En zijn muziek in ¾- maat noodt nimmer uit tot inhaken, maar veeleer tot weemoed en vertedering.

Zijn werk is m.i. te vangen onder de term “milde melancholie uit de dertiger jaren en later”. Bijna elke song heeft een ‘bluesy’ impact. Dit alles weet hij simpel, overtuigend en met zoveel zelfspot te brengen, dat je denkt dat hij stiekem plezier heeft in alle ellende die in zijn songs opdoemt. Een extra voordeel: hij zingt zijn speelse teksten  buitengewoon verstaanbaar, zonder daarmee al te keurig te worden.

Is er dan niets aan te merken? Nou, misschien zou een up-tempo nummer af en toe verrassend kunnen werken. Maar ja, als je zijn volgende lied dan weer hoort, denk je: ‘Ach Gregory, zo is het ook goed, ‘croone’ maar lekker nog wat verder’. Ik ben benieuwd of zijn live optreden even sensationeel is als zijn cd opnamen. Ik kan bijna niet wachten!
Wilt u meer weten? Op de website van het Muziekgebouw Eindhoven staat nadere informatie. Zijn eigen website http://www.gregorypage.com/ biedt een zeer compleet beeld van hem en zijn muziek.
Voor reacties of aanvullende informatie kunt u terecht op blog@muziekgebouweindhoven.nl
NB.  Dezelfde opwinding als bij Page maakte zich van mij meester, toen ik onlangs zangeres Cat Power bij toeval beluisterde. Iets voor volgend seizoen, Ad?

Willem