Rod Picott: een gevoelige (ex)bouwvakker

Ja, afgelopen maandagavond was het zover: mijn eerste Ad van Meurs-maandagavond bij Meneer Frits van dit seizoen.
Rod Picott stond op het programma, een gewezen bouwvakker, die gelukkig is overgestapt naar de muziek. Want hij heeft wel wat in zijn mars,zeg!
Maar eerst moesten we een voorprogramma uitzitten. Het frêle zangeresje (een wat wijdse benaming) Lennie Lowe Stearns bracht in samenwerking met een toetsenist en een (vrouwelijke) slagwerker een hele rij nogal oninteressante liedjes ten tonele. Lennie, een zogenaamd “zucht-meisje”. Niks mis met zuchtmeisjes, maar dan moeten ze (luister maar eens naar Cat Power!) wel mooi en functioneel zuchten. En dat zat er helaas niet in. Voeg daarbij een tamelijk abominabele geluidsmix (het toetsinstrument was zwaar overstuurd en het slagwerk was bij wijlen alleen te zien) en dan is het duidelijk: dit trio zou bij een kameroptreden voor eigen familie nog wel op wat goedgunstigheid mogen rekenen, maar voor een officieel openbaar concert waren ze absoluut niet aan de maat. Een eerste ronde bij Idols c.s. zouden ze naar mijn inschatting beslist niet overleven. Dus Ad: een kleine test vooraf zou niet verkeerd zijn.

Maar toen… Rod nam zijn gitaar ter hand en meteen bij de eerste aanslag was het raak! Wat een power, wat een muzikaliteit. Een gevoelige (ex)bouwvakker!

Een repertoire dat sterk leunt op de countrymuziek. En tot mijn grote vreugde werd hij begeleid door een slide-gitarist, Rob van Duren. En niet zomaar een! Een buitengewoon alerte, meeslepende en  subtiele ondersteuning van Picott. Ben ik normaal al snel geneigd om de slide gitaar te omarmen, nu kwam er een extra reden bij: een gitarist van Nederlandse huize. Het rood-wit-blauwe bloed ging er meteen sneller van stromen. Verbazingwekkend hoe ze als (gelegenheids)duo de indruk wekten al jaren met elkaar op te trekken.

Picotts stem en performance deden me (mede door een zekere uiterlijke gelijkenis) denken aan Bruce Springsteen: gedreven, muzikaal en onontkoombaar. Zijn toegift (een song van Hank Williams) markeerde het einde van een voortreffelijk en gewaardeerd optreden.

Op nu naar volgende week: Gregory Page. Voor late liefhebbers: helaas uitverkocht.