Gastblog: Een klassiek concert, door de ogen van een popliefhebber

Een paar jaar geleden heb ik Willem leren kennen. Ik, rockmuzikant en liefhebber van vooruitstrevende popmuziek, en Willem konden het meteen goed met elkaar vinden. Met Willem over muziek praten was altijd geweldig interessant en inspirerend en volgens hem moest ik zeker eens een keertje naar een klassiek concert. ‘Oké, zoek jij dan maar iets uit, waarvan je denkt dat ik dat wel mooi vind. Het liefst een vet symfonieorkest.’
Afgelopen vrijdag was het zover en gingen we naar Verdi’s Requiem, gespeeld door het Brabants Orkest en het Tsjechische koor Brno. Het is was een belevenis die ik niet snel zal vergeten en ik kan het iedereen aanraden om eens een keer naar een klassiek concert te gaan als je dat nog nooit gedaan hebt.

 Vol spanning zitten we op onze stoel... Het viel me meteen op dat de orkestleden nog druk aan het inspelen waren en er moest nog worden gestemd. Dat is toch wel anders als bij een popconcert, waar de opkomst van de band behoort tot een van de spannende momenten van de show. De dirigent komt op en dan heerst er opperste concentratie...
De eerste noten klinken, de strijkers spelen zacht en zuiver en het koor antwoordt fluisterend op de strijkers.... ‘requiem’. Wat een prachtige manier om zo’n stuk te openen.
Daarna gebeurt er van alles: melodielijnen en arrangementen vloeien in elkaar en ik volg met oren en ogen de partijen van de verschillende instrumenten. Het is een wereld van ontdekkingen: de violen, de alten en de cello's en de bassen die soms zo intensief spelen alsof ze door het water roeien met hun strijkstok.

De ‘tutti’-stukken met het volledige orkest, paukenslagen en het koor klinken spectaculair en overweldigend. Wow, en dat heeft iemand dan geschreven als requiem... indrukwekkend!
Dan komen de zangers: de tenor start en meteen klinkt de Italiaan in Verdi. De sopraan maakt de meeste indruk, wat een zuivere stem en wat een geluid! De andere zangers zitten behoorlijk met hun neus in de bladmuziek, wat ik jammer vind omdat daardoor de overdracht naar het publiek minder goed is. Gelukkig was er nog het koor, dat me meerdere malen kippenvel bezorgde.
En behalve veel te horen, valt er ook veel te zien:
De dirigent die ondanks zijn kalende achterhoofd en zwarte pak toch allerlei Michael Jackson-achtige ‘moves’ maakt en hierbij niet nalaat zijn heupen in de strijd te gooien.

Dan al die mooie instrumenten: die afgeragde cello, en die vreemd uitziende trombone. Of de kleding en gezichten van de orkestleden. Wat zouden het voor mensen zijn? Hebben ze humor? Zijn ze als ze niet spelen, wel sexy? Bij de altviolen zitten jongere mensen dan bij de eerste violen. Hele andere types... Een zanger die tussendoor heel subtiel een snoepje uit zijn zak pakt, of een onderonsje tussen de altviolisten. De koorleden die even onderuitzakken als ze pas over 100 maten pas weer iets hoeven te doen. En hoe lang doen de muzikanten er nou over om zo’n stuk in te studeren? Vinden ze dit een leuk stuk om te spelen? En wat is dan hun favoriete gedeelte? Zou de dirigent horen als er één violist bij zit die een mindere dag heeft? En zo bleven mijn gedachten zich verwonderen over al wat ik hoorde en zag.

Eén en al verwondering dus! Er gebeurt ontzettend veel in klassieke muziek en dat is machtig interessant. Natuurlijk waren en ook passages waarbij ik dacht: ‘oh, deze sequens is wel héél origineel... not.’ Maar ook hoorde ik een onwijs lekkere jazzmelodie in de fagotten, dat is toch wel tof van die Verdi.
Ik moet Willem zo maar eens een mailtje sturen dat hij zeker Gotye nog moet gaan checken en dat de nieuwe cd van Feist nu op de luisterpaal staat, maar vooral dat we dat klassieke concertbezoek erin moeten houden .

Marjolein
(bassiste bij The Gathering, zangeres/gitariste bij Le Dimanche, bassiste bij The Sugarettes)