Jacqueline Govaerts voorstelling is als een avondje met vrienden

Tijdens haar eerste theatertour werden de voorstellingen steeds langer. Jacqueline Govaert had eigenlijk te veel verhalen om te vertellen. En dus is de zangeres nu terug met Zo zit dat dus ook. Waarin ze liedjes zingt, de verhalen achter die liedjes vertelt en herinneringen ophaalt. ‘Ik kijk nu met een zachtere blik naar het verleden.’


Zelfs als je Jacqueline Govaert heet voel je je wel eens gevangen in een sleur. Hoe lekker is het dan om terug te denken aan dat ene strandje in Noord-Italië (‘zo’n pisbaaitje waar de kinderen lekker kunnen zwemmen’), waar je niks hoeft. En de rust hebt om te beseffen dat het leven verandert, dat kinderen groter worden en je ook zelf veranderd bent. Het is het verhaal achter ‘Corner Of The World’, een liedje op Jacquelines album Lighthearted Years, dat vorig jaar uitkwam. En het is een van de overdenkingen in Zo zit dat dus ook, de tweede theatertour van de 36-jarige zangeres. ‘Ik wilde verder waar ik gebleven was, want ik was niet klaar na 24 optredens.’


Op het album en in de show kijkt ze af en toe met weemoed terug op de voorbije decennia, haar jeugd en haar tijd in Krezip, de band die het leven van de zangeres rond de millenniumwisseling op zijn kop zette. Met die periode had ze een tijdje een haat-liefdeverhouding. ‘Ik ben erg van het vooruitkijken en raakte soms zelfs geïrriteerd als mensen het over Krezip hadden. Ik wilde die nummers ook liever niet meer zingen. Het was zo’n heftige start dat ik me daar toen heel erg aan heb willen ontworstelen. Maar mijn vorige theatershow heeft echt geholpen bij het een plaats geven van die tijd. Ik speelde de Krezip-liedjes weer en kon erover vertellen. Sindsdien kan ik met een wat zachtere blik naar dat verleden kijken.' 


En dus komt er ongetwijfeld een Krezip-liedje langs in Zo Zit Dat Dus Ook. ‘In het geval van ‘I Would Stay’ vergeet ik soms hoe dat nummer in het collectieve geheugen zit opgeslagen. Ik speelde het laatst bij de Vrienden van Amstel en iedereen zong het letter voor letter mee. Bij dat optreden stonden mijn ouders én mijn kinderen toe te kijken. Toen hield ik het zelf ook niet droog.’

"Je kunt mijn show vergelijken met een avondje met vrienden. Je drinkt een wijntje, draait een liedje"

In haar vorige theatershow vloeiden ook de nodige tranen. In het publiek dan. ‘Ik hoorde mensen soms huilen als ik klaar was met een liedje. Dat maakte echt indruk. Het wordt trouwens geen heel zware show hoor, mochten mensen dat denken. Je kunt ‘m vergelijken met een avondje met vrienden. Je drinkt een wijntje en je draait een liedje. En nog een liedje. En daar praat je over, je haalt herinneringen op en hebt het over het leven. Wat ik, en iedereen denk ik, geregeld doet.’


De titeltrack van haar album Lighthearted Years is een weerslag van dat soort avondjes, vertelt ze. ‘Ja, dat is een nummer dat bij uitstek tijdens etentjes met vrienden is ontstaan. Het gaat onder meer over angst. We gingen op vakantie en we vlogen op Nice, de dag nadat daar die vrachtwagen de boulevard opreed en tientallen mensen doodde. Daarna gingen we naar een theaterfestival in Avignon en ik dacht: “We lijken wel gek dat we naar zo’n drukke plek gaan met de kinderen.” Dat écht bang zijn heb ik nog nooit meegemaakt. Sterker nog: dat gevoel kenden mijn ouders nog niet eens. Dat is in onze generatie weer aan de orde.’ Een ander soort onderwerpen dan vroeger tijdens etentjes dus. ‘Tja, dat krijg je als je ouder wordt. Je hoort steeds vaker: “Weet je nog dat?” Een vriend begon daar een jaar of zeven geleden al mee, en ik dacht: “Nu al?” (Lacht) En toen ging ik er zelf aan meedoen ook nog! Je beseft dat er ineens een heel stuk leven voorbij is.’

"Soms vergeet je hoe ‘I Would Stay’ in het collectieve geheugen is opgeslagen"

Inspiratie genoeg voor haar voorstelling dus. ‘Ik heb er in die paar jaar weer een hoop verhalen bij verzameld. En ik heb een zak vol nieuwe songs bij me.’ Het is wat haar betreft zéker niet de laatste keer op het podium. ‘In het begin was het wennen om concerten voor zittend publiek te geven, maar er is een wereld voor me opengegaan: I’m only getting started!’


Jacqueline Govaert speelt op donderdag 25 oktober 2018 in Muziekgebouw Eindhoven.

© Muziekgebouw Eindhoven
powered by Peppered
Cookies

We gebruiken cookies om uw bezoek aan deze website zo plezierig mogelijk te maken. We onthouden bijvoorbeeld uw persoonlijke instellingen. Ook gebruiken we Google Analytics om inzage te krijgen in de gebruiksvriendelijkheid van de website en deze vervolgens te kunnen verbeteren.

Meer informatie sluiten